current exhibitions

  scroll down    



                                         The White Sculptures
     adam Colton




15 september t/m 10 december 2017

In opdracht van het LUMC ontwierp Adam Colton in 2013 een beeld voor de beeldenroute van het LUMC. Dit beeld met de titel ‘Liquid Light XL’ is een bolvormige sculptuur gemaakt van gepolijst aluminium. De tentoonstelling The White Sculptures brengt dit beeld in context van andere sculpturen uit zijn oeuvre. Er zullen ca. 16 beelden te zien zijn naast enkele tekeningen.
Speciaal voor deze tentoonstelling maakt Adam Colton ook muurtekeningen.



Galerie lUMC
Dagelijks open van 8.00 tot 20.00 uur • Bezoekadres: Albinusdreef 2, Leiden T 071 - 526 31 78 • E kunstzaken@lumc.nl • www.lumc.nl/galerie https://www.facebook.com/GalerieLUMC











                                                   Adam Colton working on his drawing



HET IDIOOM VAN DE ABSTRACTIE

 Adam Colton    Peter Struycken       Steven Aalders      Jan Maarten Voskuil     Marius Lut    
                                                        Sarah Pichlkostner     Han Schuil       
       
Art Chapel Amsterdam en Stichting Art Zuid nodigen u graag uit voor de opening van de tentoonstelling Het idioom van de abstractie op vrijdag 1 september van 19:00 tot 21:00 uur.

Vanaf 1912 ontstonden de eerste voor- stellingsloze schilderijen en beelden en werd abstracte kunst onderdeel van het modernisme. Nu, ruim honderd jaar later, tonen zeven hedendaagse kunstenaars in hun werken hoe zij het vocabulaire van de abstractie uitbreiden.
Het idioom van de abstractie is te zien t/m zondag 8 oktober
Prinses Irenestraat 19 1077 WT Amsterdam
www.artchapel.nl info@artchapel.nl

Open: wo t/m zo 12:00 — 17:00


Art Chapel Amsterdam and Stichting Art Zuid have great pleasure in inviting you to the opening of the exhibition The idiom of Abstraction from 7:00 to 9:00 pm on Friday 1 September 2017.
The first non-representational paintings and sculptures started appearing in 1912, with abstract art becoming part of the Modernist movement. Now, more than a century on, these works by seven contem- porary artists show how they expand on the vocabulary of Abstraction.

The idiom of Abstraction will run until 8 October 2017.
  








LUST   1994                                  Adam Colton

Now on show in  : De collectie als tijdmachine 

permanent  presentation museum Boijmans , Rotterdam





Traces   at  Slewe  Gallery    21 april - 27 may 2017

 


Art Rotterdam 2017    Adam Colton Drawings / Tekeningen  at Slewe Gallery









                                                     new  sculpture  for  LUMC  

                                                                                                      liquid light XL   2015

                                 


Adam Colton

CARVINGS AND BONES


Kroller – Muller Museum
Otterlo

 until   november  2014








EDGE OF THE SEAT: THE ARTIST'S CHAIR

14 march- 14 june  2014


WORKS BY PHYLLIDA BARLOW   SUSAN COLLIS    ADAM COLTON    DOROTHY CROSS    JIMMIE DURHAM    MARTINO GAMPER   ANTONY GORMLEY   JANA STERBAK  RICHARD WENTWORTH

Large Glass
392 Caledonian Road London N1 1DN largeglass.co.uk +44 (0) 20 7609 9345
 www.largeglass.co.uk






                   contact :           coltonsculpture@gmail.com



sculpture exhibitions





                                    "Blow" at Slewe gallery Rotterdam Art Fair 2013

                                                       
                                             




                                                                                                                                                                                                                             

                       "the lump series" at museum Het Valkhof, Nijmegen 2013




                                                                                        
                                                                                                             click on photo's to enlarge





               "The new collection" Museum Boijmans van Beuningen 2009
            








'Intervention #6 "Love arises from the foam"  Museum Boijmans van Beuningen 2008












exhibition 'CARVINGS AND BONES'  Kroller-Muller Museum  2013/14




   







                    solo exhibition Stedelijk Museum Bureau Amsterdam 2001



                                             


                                "Cliffhanger" solo exhibition at Slewe Gallery 2012












                                                                                                                                     BLOW     Slewe gallery 2013










early sculptures selection

click on photo's to enlarge
                                                                                                                                                       chair carving no.7 1984

                                                                                                                                             promethean skull 1987

cycladic sculpture  1991
              all in  collection VBVR  at Kroller-Muller Museum, Otterlo











                                                   collection museum Boijmans Rotterdam







biography


 

                  Concise  Curriculum  Vitae    ADAM  COLTON  

education

Camberwell School of Art & Crafts  London 1975 – 1980
Manchester Polytechnic              1980 – 1981
Ateliers ’63  Haarlem              1981 – 1983

lives and works in the Netherlands


Solo exhibitions


Art & Project Gallery            Amsterdam / Slootdorp            1983-‘ 84- ‘ 87- ‘91-“94
‘Adam Colton   beelden, tekeningen’       Zeno X   gallery   Antwerpen 1986    
‘Carvings in Sicilian Limestone’      Museum Boymans van Beuningen Rotterdam  1986  brochure             
‘Adam Colton’       Bonnefantenmuseum   Maastricht  1990 catalogue
 ‘Sawings in Sicilian Limestone’        Kunstvereniging Diepenheim   1991
‘Adam Colton, Tekeningen voor beelden’   Museum Het Valkhof  Nijmegen  1993 catalogue
‘The Lump Series’        Gemeentemuseum Den Haag 1995
‘Adam Colton  New sculptures ‘      Stedelijk Museum Bureau Amsterdam   2001  brochure     
‘Adam Colton   'New Work’     Slewe gallery            Amsterdam  2002
‘From Big Bang to Blob’    Rijksmuseum Twenthe  Enschede  2003
‘Adam Colton’                   Slewe gallery            Amsterdam  2006           
 ‘Interventie # 6’  Museum Boijmans  van Beuningen  Rotterdam   2008 – 2009
Amsterdam Art Fair     Slewe gallery 2009
'Cliffhanger"  installation at Slewe Gallery 2012
"Carvings and Bones"  Kroller-Muller Museum ,Otterlo  2013-2014
'BLOW'  Slewe Gallery  2013
'the White Sculptures'  LUMC  , Leiden   2017



Work in collections  include :                                                                       
Stedelijk museum  Amsterdam                                                                                                     
Museum Boymans van Beuningen  Rotterdam                                                        
Rijksmuseum Kröller Müller  Otterlo
Bonnefantenmuseum  Maastricht
Stedelijk museum  De Lakenhal  Leiden                                                                   
Rijksdienst Beeldende Kunst  Den Haag                                                           
Museum Het Valkhof  Nijmegen                                                                                                     
Rijksmuseum Twenthe  Enschede
Frans Halsmuseum  Haarlem                                                                                                     
Gemeente musea  Weert                                                                                                     
Caldic collection  Rotterdam
KPN   Den Haag
Henry Moore Institute  Leeds
AKZO Nobel
ABN / AMRO bank
NOG /SNS Reaal 
LUMC
 and private collections


Prizes

1986     Aanmoedigingprijs   Amsterdams Fonds voor de kunst
1987    Charlotte van Pallandt  Sculpture  Prize
1989    Lage Landenprijs   Amsterdam Art Fair
1991      Sandbergprijs     Amsterdams Fonds voor de Kunst

Lectureships:  Rietveld Academy, De Ateliers, De Rijksakademie, Royal Academy The Hague







text by Penelope Curtis , ex director Tate Britain



Newsletter Stedelijk Museum Bureau Amsterdam
N° 58 Back to the Bone    solo exhibition 2001

 by Penelope Curtis


Adam Colton
In his studio Adam Colton and I looked at the tiny shard of bone which, scaled up 100 times, has provided the basis for one of the sculptures on show in the Stedelijk Bureau. Wearing my art- historian’s hat, I asked him to confirm that this was, then, the model for the finished work. But, no, Adam insisted, it only became the model after the work became the artwork. This degree of nicety in naming came back to me a week or so later as I read a piece about the English child psychoanalyst Donald Winnicott. This described Winnicott’s ‘total set-up’, the environment and processes by which the self comes into being. It is only through nurture, through ‘good-enough mothering’, that the baby actually becomes ‘the baby’. Though the baby always looked like a baby, it only becomes a baby, rather than a ‘shell’, by means of care. Only when Colton is confident that a work is more than just a work, but good enough to be called an artwork, would he allow its source to be called the model.

These bones have been with Adam Colton for a long time. Part of the studio furniture and more, they are literally in the baggage of an artist who has had them for as long as he can remember and drawn them many times. And the environment in which they, and these sculptures exist, is part of a wider terrain which goes back into childhood. As a child in the North of England Colton was taken climbing every weekend by his father. With his four brothers he scaled - in somewhat approximate fashion - the hills and peaks of Derbyshire. His memories of feeling the shape beneath his feet is deeply engrained in Colton’s experience of making and seeing these sculptures.

Making them, and at the same time being elsewhere in his head, is a way of understanding how these structures and surfaces at once represent the outside and the inside worlds. Their terrains are external and internal, bones which are hills or buildings, and sculptures which are a portrait of the way we think. That portraits of thought should be derived from bones is more than a superficial juxtaposition. Bones represent more than simple skulls; they are exemplary for Colton in other, more interesting, ways. They are at once ancient and modern, dead and alive, hard and soft. Their sedimentary make-up, layer on layer, is an analogy, it seems, not just for geology, but for the way we think, and for the world at large. They are also very clearly sculptural - or architectural - with a light but strong internal structure supporting their surface. Moreover, Colton has literally lived with them, as their forms inhabit his head, and he labours over and inside their surfaces.

Colton is hard to write about because his ostensibly systematic ways of making sculpture hide unexpected ellipses. (Another way of putting this is to say that writing about his work could easily make it sound more boring than it is.) He may enlarge, but not faithfully. Indeed, he deliberately takes a source object that is too small to enlarge accurately. In fact, we might go so far as to say that the bone is only an idea which sets up a framework within which Colton can find solutions. His activity centres on the areas between copying and inventing. His source propels him into a complicated form; his artistry consists largely in simplifying and redefining the form so as to give it (what he calls) ‘swing’.

One art-school aphorism which Colton remembers particularly clearly is that the best way of making a shape is to focus on the tip of the finger rather than on the hand which lies behind it. The notion carries through into the way Colton cut down his shards of bone so that only the ends remained. These he mounted - working them up in the most extraordinary way - onto platforms of plywood which, covered with a grid of pencil lines and numbers, allowed these tiny objects (1 or 2 cm long) to assume monumental proportions and the kind of presence of an object in a Giacometti painting, sitting within a web of articulated space. Colton’s articulated spaces vary: from the measured to the unmeasured, from the grid to the scribble, spanning his range from the obsessively controlled to the wildly uncontrolled.

This piece of bone - which has become model after the event - has itself been fairly intensively worked before being taken further. More than just a shard, it has been sawn and filed to reveal a portion of its interior structure. Having marked up the salient points of his source, Colton first enlarged it 50 times, transferring the points across to blocks of polystyrene foam over which he drew and carved. Drawing and carving are central to these early stages. He made three models at this scale before realising that x 100 was to be the scale at which these sculptors would best find their final realisation. As a first step the x 50 enlargement had been easier, and this first stage of getting to know the forms also allowed for greater freedom in the next.

As he has moved through this body of work Colton has shifted the emphasis from revealing to concealing, allowing his inherent oscillation between order and chaos to inform a process which is at once informed by the structure of bones, and by the logic of sculpture-making. Taken together, the work can be seen to combine an amalgam of covering and uncovering. Having revealed the bone, and stripped it back, Colton then begins to threaten its identity with glutinous blobs. Thin and fat. Colton thinks of his process as a combination of ‘bones and blobs’, filling the fissures with an infill which is reminiscent of the honeycomb ‘filling’ of bones but which also gradually succeeds in obscuring them.

Being inside Colton’s studio has itself a quality of life and death, of being in a museum of ancient casts or a cold storage depot, a cross between an abbatoir and the quarries of Carrara. The surfaces are at once shiny and floury, smooth but hairy. Though animal references are clear, so are artistic ones, especially in the concentration on plinths, which vary from overt concrete supports, to discrete platforms, to submerged central cores.

It is in the wall works that the ‘supports’ (the original moulds) are submerged. And whereas in the floor pieces the ‘blobbing’ is internal (or ‘supportive’), in the wall works it moves out to the surface. This makes a nonsense of traditional hierarchies. Here we have a complex conversation across the language of sculpture (support and surface; plinth and cast) and the language of its subject-matter. The internal structure of the bone seems to escape its proper confines and invade its subject, which is itself seemingly traumatised by a kind of internal implosion. These almost cartoon- like expletives take Colton’s more subtle sculptural infidelities to their more extreme conclusion.

In these wall-works Colton took parts of the earlier half-scale model to support the new work, in a circular process reminiscent of the traditional play of sculptors, and perhaps, most recently, of Didier Vermeiren or Kirsten Ortwed’s dialogues with moulds and casts. Here we are inside the studio, inside the process, inside the work. This is the ‘art-work’. We are inside a loop which is both physical and a mental. Casts speak both of the past - of earlier creation - and of future life. Continuous generation - in the mind of this artist and in the site of this subject - is surely Adam Colton’s theme, but this is a generation which is curiously, and unexpectedly, volatile.

Penelope Curtis 


4 January - 18 March 2001

work in public spaces (selection)

  LUMC  Leiden

liquid light XL







herfstpark   Nieuw Vennep  2014


                                                             



                                                                            'steps ahead'  1997           harderhaven, knardijk  N 302









                                  1994         rijkskantorengebouw Hanzeland      Zwolle






Amplitude  1996     sokkelplan  Den Haag







                                  Ice sculpture  2004             Heivelden,  Best























interview 1999


Adam Colton: "Niemand weet nog wat abstract betekent." (1999)
Haagsche Courant, bijlage Den Haag Sculptuur 1999, juni 1999
by Erik Quint

In de pulp horror-film The Blob wordt de wereld bedreigd door een gelatine-achtige substantie die voortdurend van vorm verandert. Beeldhouwer én filmliefhebber Adam Colton kent de betreffende cult-klassieker, maar verwijst voor zijn sculptuur Blob and Bone liever naar Terminator 2, waarin Arnold Schwarzenegger achtervolgd wordt door een wezen dat in vloeibaar metaal elke gewenste vorm kan aannemen.

Adam Coltons nieuwste werk, te zien tijdens Sculptuur 1999 in Den Haag,verandert weliswaar niet van vorm, maar de van aluminium gemaakte sculptuur speelt zodanig met de perceptie van de kijker, dat het lijkt alsof er voortdurend vormveranderingen plaatsvinden.

Blob and Bone klinkt even mooi als het er uitziet. Het beeldhouwwerk bestaat uit twee tegen elkaar aan liggende delen: de blob (Engels voor klodder) en het bot, en geeft een abstracte eerste indruk. Maar Colton vindt zijn werk beslist niet abstract, eerder figuratief. “Voor mij is Blob and Bone één grote organische vorm. Overigens weet niemand tegenwoordig meer wat abstract betekent. Mijn sculpturen vertellen geen verhaal. Waar de titel voor staat? Je hebt enerzijds het geconstrueerde beeld, het bone, en anderzijds de klodder van materie. Het gaat me daarbij om het verschil tussen iets dat specifiek gemaakt is en iets dat uit zich zelf op een bepaalde manier vorm gekregen heeft. Als je langs het beeld loopt en je hoofd beweegt, zal de vorm, mede door de lichtval door de bomen op het Voorhout, lijken te veranderen.”

“Ik ben altijd erg geïnteresseerd geweest in hoe we dingen zien, in perceptie. Vroeger maakte ik veel tekeningen over hoe we visualiseren en hoe we taal maken uit wat we waarnemen.  De essentie van mijn werk is hoe we visuele sensaties veranderen in taal, en specifiek in de taal van het beeldhouwen. Die taal heeft voor iedereen een andere betekenis. Het is net als bij een schilderij of een film. Als je viermaal naar dezelfde film gaat, zie je vier keer een andere film. Zo zullen mijn beelden ook steeds wat anders betekenen. Wat me daaraan boeit, is ons overmogen om iets te kunnen bevatten. Als je een gesprek voert, probeer je te bevatten wat de ander zegt, maar tegelijkertijd is er een ander gesprek gaande in je hoofd en die twee conversaties probeer je met elkaar te verenigen.”

Adam Coltons verwijzing naar de film Terminator 2 duidt op een aanwijsbare inspiratiebron, maar voor hem is alles wat je ziet, hoort of leest een bron van inspiratie. “Al de dingen die je op een bepaalde manier aanspreken, kunnen van invloed zijn en later in mijn werk terugkomen. Dat gaat op een onbewuste manier. Ik maak geen aantekeningen, maar ik heb wel bepaalde beelden in mijn hoofd en als ik met een sculptuur bezig ben kunnen die beelden, waarvan ik de oorsprong vergeten ben, weer terugkomen.”


Achttien jaar geleden kwam de Engelse beeldhouwer en tekenaar Adam Colton (Manchester, 1957) naar Nederland om in Haarlem een opleiding te volgen bj Ateliers ’63. Hij werd vervolgens verliefd op een Nederlandse en woont sindsdien in Amsterdam. Hij vindt het niet vreemd dat hij na al die jaren in Nederland gevraagd wordt voor een expositie van Britse beeldhouwkunst in Den Haag. “Nee, want ik denk niet in termen van zwarte of witte kunstenaars, Britse of Nederlandse. Kunstenaars zijn kunstenaars.” Wel ziet hij verschillen wat betreft het Britse en Nederlandse kunstklimaat. “Britten hebben weinig belangstelling voor kunst, ze zijn bereid zich als filistijnen op te stellen”, grinnikt Colton. “De Britse beeldhouwkunst bestaat eigenlijk pas tachtig jaar en begint bij Henry Moore. Het is die Britse traditie waar mijn werk uit voortkomt, maar mijn leven in Nederland heeft mijn werk beslist beïnvloed. Nederlanders zijn pragmatisch, ze doen wat ze doen moeten. In Engeland zeuren we eerst tien uur over wat we willen doen en daarna werken we misschien nog een klein uurtje om het hoogst noodzakelijke te doen”, vertelt hij in de werkplaats van bronsgieterij Volkers in Geldermalsen. Net als beeldhouwers van over de wereld komt Colton graag naar dit familiebedrijf. “Het is hier prettig werken, de mensen zijn aardig en hebben expertise. Het is een inspirerende omgeving.”

“Wat ik met mijn werk wil overbrengen, zijn de ervaringen die ik heb als ik een sculptuur maak, de talloze associaties die ik daarbij heb, en mijn ideeën over beeldhouwen in relatie tot kunstgeschiedenis. Al die dingen die ik in mijn hoofd heb wil ik delen met de toeschouwer. Het is misschien een ouderwets idee, maar het gaat me om een soort ontmoeting waarbij je contact maakt. Maar het is niet alleen een vorm van communicatie tussen mij en het publiek. Er komt meer bij kijken, zoals de gehele geschiedenis van de beeldhouwkunst”, zegt Colton, voor wie een sculptuur nooit echt af is. “Ik kan er voortdurend aan blijven werken. Ik zoek altijd naar nieuwe vormen. Als ik een werk verkoop, is het voor mij in bevroren staat. Maar ook dan zou ik het nog graag willen veranderen. Er zijn beelden die ik misschien tien jaar niet gezien heb en als ik ze dan terug zie, zien je ze er anders uit dan in mijn herinnering. Het verrassende is, dat sculpturen waarvan ik dacht dat ze goed waren bij nadere beschouwing slecht zijn – en andersom. Dat is merkwaardig, niet waar? De hitparade van je vijf beste werkstukken blijkt opeens niet meer te kloppen.”

   ◦